In hun analyse van het regelgevend kader voor toeristische logies in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, in het licht van de zaak CALI Apartments in Parijs en het daaropvolgende arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie — en meer bepaald met betrekking tot de afgifte van het stedenbouwkundig attest door de gemeenten — zijn de conclusies van dit artikel van professor Nicolas Bernard (Université Saint-Louis) en advocaat Laurent Debroux vrij duidelijk:
« … Een misvatting moet worden vermeden. Op zich is deze gemeentelijke autonomie niet onwettig; zij roept hier echter vragen op aangezien zij geenszins wordt georganiseerd noch omkaderd door het Brussels Wetboek van Ruimtelijke Ordening. Zo is de afgifte van het attest van stedenbouwkundige conformiteit bijvoorbeeld aan geen enkele termijn gebonden. Bovendien gaat een eventuele gemeentelijke goedkeuring niet altijd gepaard met een toereikende motivering, bij gebrek aan een verplichting in die zin. Ten slotte is er geen specifiek beroep voorzien tegen een beslissing tot weigering. Ook de precieze draagwijdte van de gemeentelijke controle blijft onbepaald, aangezien de ordonnantie van 8 mei 2014 niets zegt over de stedenbouwkundige voorschriften waarvan de naleving moet worden nagegaan (de planologische regels inzake bodemgebruik? De stedenbouwkundige vergunning? Beide?), wat tot willekeur kan leiden. Op zijn minst lijken deze verschillende elementen weinig verenigbaar met de vereisten van objectiviteit, transparantie en toegankelijkheid die het Europese recht hoog in het vaandel draagt, laat ons dat erkennen. Het zou dan ook wenselijk zijn dat de Brusselse wetgever lering trekt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie om zijn wetgeving aan te passen en deze in overeenstemming te brengen met de communautaire voorschriften; een dergelijke verduidelijking van het juridisch kader kan bovendien alleen maar ten goede komen aan de huidige actoren van de toeristische logiessector in Brussel. »
