Europa kampt met een ongekende huisvestingscrisis. Uit een analyse van Euronews Business blijken alarmerende cijfers: in veel steden is het bruto minimumloon niet voldoende om de huur te betalen.
Het is dus absoluut noodzakelijk om structurele oplossingen te vinden om deze huisvestingscrisis op te lossen.
Maar nu sommige Brusselse politici populistische en onverantwoordelijke slogans tegen kortetermijnverhuur scanderen, roept de ranglijst van de verhouding tussen het minimumbrutosalaris en de huurprijs vragen op. Moet Brussel de kortetermijnverhuur opofferen, terwijl die jaar na jaar steeds populairder wordt bij wereldburgers (zie Eurostat-cijfers)?
Is er onderzocht wat de gevolgen zijn van het verbod op kortetermijnverhuur voor de lokale bevolking? En voor de internationale gemeenschap, die weliswaar geen stem heeft in de verkiezing van lokale bestuurders, maar wel rechtstreeks te lijden zal hebben onder het beleid dat diezelfde bestuurders voeren? Bij kortetermijnverhuur is er sprake van een sterk ontwikkeld NIMBY-syndroom …
Vraag 1: zullen de huurprijzen daadwerkelijk dalen, of in ieder geval minder stijgen, als gevolg van deze verbodsmaatregel op zichzelf?
Vraag 2: zal het nog mogelijk zijn om naar deze bestemmingen te reizen waar kortetermijnverhuur verboden is of zelfs beperkt blijft tot de hoofdwoning, terwijl het aanbod aan accommodaties sterk is afgenomen, en zo ja, tegen welke prijs?
Vraag 3: in het verlengde van vraag 2, wat zal de impact zijn op de economische dynamiek van steden waar een verbod geldt op kortetermijnverhuur, op het aantal bezoekers aan deze steden (en ook op de hotels! – zie het voorbeeld van Lissabon, waar het beleid is bijgesteld) en op de uitgaven van reizigers (bars, cafés, restaurants, detailhandel, dienstverlenende bedrijven die verband houden met kortetermijnverhuur, …)?
Terwijl Brussel heeft gekozen voor een quotum van “0” (= een verbod op activiteiten voor professionele spelers) en andere steden, die nochtans aanzienlijk lager scoren op de ranglijst voor betaalbare huisvesting, meer oog hebben voor de economische dimensie en in krappe gebieden quotumregelingen van ongeveer 10 % toepassen, moet worden vastgesteld dat het tijd is om het debat te objectiveren en dat populisme plaats moet maken voor professionaliteit in de politieke gelederen: ruimte voor gegevensanalyse om gerechtvaardigde en evenredige beslissingen te nemen in het algemeen belang, en niet in het belang van gemakkelijk te vergaren stemmen!
